...

بی خیال باش تا کامروا شوی.

...

تنهایی من
شبیخون حجم تو را
پیش بینی نمی کرد
و خاصیت عشق
این است.
(سهراب سپهری)

این اضطراب لعنتی

بی هیچ دلیلی، تمام امروز قلبم در دهانم بود.

بهانه های کوچک

نسکافه، خنده های بی دلیل، شکلات، حرف های ناتمام، آش رشته، دیدن فیلم و... برای بودن با دو دوست عزیز و لذت بردن از یک پنج شنبه ی نه چندان سرد پاییزی کافیست.

پی نوشت: این ها را به خودم می گویم که برای خوش بودن دنبال بهانه های بزرگ می گردم.

فلانی هم رفت

و او فقط می خواست ببیند،
"آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟"

گریه

سایه ها، زیر درختان، در غروب سبز می گریند.
شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر،
و آسمان، چون من، غبارآلود دلگیری.

باد، بوی خاک باران خورده می آرد.
سبزه ها در رهگذار شب، پریشانند.
آه، اکنون بر کدامین دشت می بارد؟

باغ، حسرتناک بارانی ست،
چون دل من در هوای گریه ی سیری...
(ه.ا.سایه)

یعنی می شود؟

من این روزها هی می گردم.یعنی جست وجو می کنم.دنبال چیزی که پیش از این ها آرزویش را داشتم.ناامید نیستم از یافتنش اما منفی بافی دیرینه ام کمی دست و پایم را می بندد.خسته ام می کند و سبب می شود دست به هیچ کاری نزنم.این طوری حالم بدتر می شود.آن وقت می ترسم که همه چیز تا ابد این جور مزخرف باقی بماند.که هیچ چیز آن طور که دلم می خواهد پیش نرود و زندگی برایم تلخ تر و تلخ تر شود.من این روزها اصلن حالم خوب نیست.